در سالهای اخیر هر دو طرف به قلمرو دیگری چشم دوختهاند. اینفلوئنسرها پشت دستگاه دیجی میروند و دیجیها گاهی بیشتر از پشت دستگاه، جلوی دوربین وقت میگذرانند.
قواعد عوض شده
رزروکنندهها دیگر فقط دمو گوش نمیدهند؛ پروفایل هم میخواهند. برگزارکنندگان امیدوارند تعداد دنبالکنندگان به فروش بلیت تبدیل شود. دیده شدن یک دیجی در اینستاگرام گاهی بیش از کیفیت ستش برایش کار میآورد.
همانطور که Carl Cox هم اشاره کرده، دیجیهای بااستعداد زیادی هستند که فرصتی پیدا نمیکنند. اگر دنبالکننده کمی داشته باشند، استعدادشان اغلب دیده نمیشود.
در و پیست
دیده شدن در را باز میکند، این قطعی است. شبکههای اجتماعی اگر درست به کار روند، میتوانند موسیقی یک دیجی را به مخاطبان بسیار گستردهتری برسانند. اما وقتی پشت دستگاه رفتی، آنچه پیست رقص را نگه میدارد هنوز ست است: انتخاب قطعه، گذرها و توانایی خواندن جمعیت.
شاید سالمترین راه برقراری توازن میان این دو باشد: موسیقی خوب ساختن و درست روایت کردنش.
تو طرف کدامی؟ دیجی یا اینفلوئنسر؟

جستجوی رویداد، دیجی یا مکان
