آیا برای ارتباط گرفتن حرف زدن لازم است؟
هنگام آشنا شدن، کلمات درست را انتخاب میکنیم و میکوشیم خودمان را دوستداشتنی نشان دهیم. از کارمان، از اینکه اهل کجاییم و چه کسانی را میشناسیم میگوییم. اما در پیست رقص عنوانها خاموش میشوند و گذشته اهمیتش را از دست میدهد. فقط آدمهایی میمانند که یک ریتم را با هم شریکاند.
تاریخ یک ایده
فرهنگ کلابی در دورهها و شهرهای مختلف حول ایدهای مشترک رشد کرد.
در نیویورک دهه ۷۰، مهمانیهای لافت برای جوامع به حاشیه راندهشده شهر فضایی امن گشودند؛ هنگام ورود از در، اینکه چه کسی هستی اهمیتی نداشت. در انبارهای شیکاگو و دیترویت، هاوس و تکنو با همین روحیه متولد شدند. پس از فروریختن دیوار برلین هم جوانانی از شرق و غرب در ساختمانهای متروکه روی یک پیست به هم رسیدند.
در همه آنها یک ایده بود: آنچه در پیست شریک میشوی، مهمتر از این است که چه کسی هستی.
امروز
خب آیا امروز هنوز یک جامعهایم، یا ویترینی که در آن خودمان را به یکدیگر نمایش میدهیم؟ در دورهای که تلفنها در هوا هستند، ستها برای استوری فیلمبرداری میشوند و اینکه چه کسی در کدام شب دیده شده مهم است، این پرسش بیش از همیشه معنا دارد.
شاید پاسخ ساده باشد: تلفن را در جیبت بگذار، ساکت باش و برقص.
تو چه فکر میکنی؟

جستجوی رویداد، دیجی یا مکان









