در زندگی شبانه هر کسی داستانی دارد. پرونده دیجی مغرور هم از همین داستانها تغذیه میکند.
تیپهای آشنا
- کسی که نواختن پس از دیجی دیگری را دون شأن خود میداند
- کسی که چون نامش روی پوستر دوم است قهر میکند
- کسی که ساعت ستش را توهین میداند
- کسی که کلاب کوچک را در شأن خود نمیبیند
- کسی که موقع رزرو میگوید «باشه» و شب وقتی روی صحنه میرود میگوید «من این سبک را نمینوازم»
این تیپها با زبانی طنز روایت میشوند، اما از موقعیتهای واقعیای تغذیه میکنند که تقریباً هر برگزارکننده، صاحب سالن و دیجیای تجربه کرده است.
دیجی خوب بودن
دیجی خوب بودن بیش از میکس خوب است. خواندن جمعیت، احترام به برگزارکنندگان و دیگر دیجیها و دانستن اینکه ست وارمآپ بخشی از شب است هم جزئی از کار است. ادب صحنه هم درست مثل تکنیک آموختنی است.
تو با کدامیک از اینها روبهرو شدهای؟ بدون نام بردن تعریف کن.

جستجوی رویداد، دیجی یا مکان









